Er is leven na een eetstoornis

Speciaal voor iedereen die in meer of mindere mate worstelt met zijn gewicht, schrijf ik deze blogpost. Er is namelijk zo veel meer in het leven dan een getal op de weegschaal. Ik kan het weten, want tien jaar geleden stond ik minstens drie keer per dag doodongelukkig op de weegschaal. Inmiddels is de weegschaal al jaren de deur uit en heb ik me nog nooit zo goed over mijn lichaam gevoeld. Het kan dus echt: er is leven na een eetstoornis.

(Ik zal te veel niet in details treden, want ik weet dat dit triggerend kan werken. Uiteindelijk is het ook niet relevant hoe ik eruit zag of hoeveel ik woog, dus dat noem ik hier ook niet.)

Ik wilde meer grip op mijn leven

Toen ik 12 was, ontwikkelde ik een eetstoornis. De aanleiding was de scheiding van mijn ouders en het feit dat ik naar een middelbare school ging waar ik niemand kende. Toch waren er nog meer oorzaken, zoals het feit dat ik geen idee had hoe ik met mijn emoties om moest gaan. Compleet overweldigd door onzekerheid en angst, besloot ik alles wat ik voelde weg te stoppen. Praten over wat ik voelde, vond ik maar onzin. Dat mijn lichaam ineens vrouwelijke vormen kreeg, hielp ook niet mee. Ik kreeg het lichaam van een volwassen vrouw, maar ik wilde het liefst kind blijven. Waar was die veilige basis gebleven die ik hiervoor wel had?

Mijn eetpatroon controleren leek de perfecte manier om weer grip te krijgen op mijn leven. Mensen zouden me vast ook aardiger vinden als ik wat dunner was. Wat begon als een onschuldige lijnpoging, ging van kwaad tot erger. De details zijn niet zo belangrijk. Ik wil vooral vertellen hoe vreselijk het is om een eetstoornis te hebben en wat een opluchting het is om hersteld te zijn.

Want vreselijk was het: ik voelde me elke dag doodongelukkig, ik was alleen nog maar met eten bezig en had geen energie voor andere zaken. Ik raakte er depressief van en wilde eigenlijk het liefste stoppen met leven. Ik kon me niet voorstellen dat er een uitweg was uit deze hel.

Een eetstoornis is echter heel erg slim, en wil je wijsmaken dat er niets aan de hand is. Ik dacht lang dat het allemaal wel meeviel, aangezien ik nooit opgenomen ben. Daar was ik namelijk niet dun genoeg voor, dus dan kon het toch nooit zo erg zijn? Zolang ik niet ziek genoeg was voor een opname, viel het wat mij betreft allemaal wel mee. Oké, ik voelde me wel slecht, maar dat zou vast beter worden als ik nog wat meer zou afvallen. Het tegenovergestelde gebeurde: ik werd extreem vermoeid, depressief en eenzaam. Al het leven werd langzaam uit me gezogen, totdat er een zielig hoopje mens overbleef. De eetstoornis nam me in de houdgreep en liet niet zomaar los.

‘Ga iets doen met je leven en verkloot het niet! Er is nog hoop..’

Toch zijn er – net als ik – een heleboel meiden (en jongens) uit de greep ontsnapt. Mijn breekpunt was toen ik een blogpost van een uitbehandelde anorexia patiënt las en me realiseerde ik dat ik niet goed bezig was. Dat meisje had mijn ‘droomgewicht’, maar was alsnog vreselijk ongelukkig. De hulpverleners zeiden zelf dat ze niet meer beter zou worden. Wanhopig smeekte ze haar lezers om niet dezelfde fouten te maken, maar om hun eetprobleem aan te pakken voordat het te laat was. ‘Ga aub iets doen met je leven en verkloot het niet! Er is nog hoop voor jullie..’ schreef ze ten slotte. Ik besloot actie te ondernemen.

Dezelfde week vertelde ik mijn ouders dat het niet goed met me ging. Alleen al het feit dat ik open kon zijn over mijn geheim, gaf me een hoop opluchting. Ik merkte als snel dat ik dit niet alleen kon oplossen en ik ging naar een creatieve therapeut. De eerste keer was ik vreselijk bang dat deze ervaringsdeskundige me een aansteller zou vinden.

Gelukkig nam ze me serieus en ruim een jaar zagen we elkaar wekelijks. Ik vond het heerlijk om er heen te gaan, want ik kon er helemaal mezelf zijn. Alles wat ik zei en deed was goed, en in dit ene uurtje per week hoefde ik mezelf niet te bekritiseren. De gesprekken gingen meestal niet over eten, maar over hoe ik me voelde. Zo leerde ik met emoties om te gaan en mezelf serieus te nemen. Tijdens therapie gaf ik mezelf toestemming kreeg om meer ruimte in te nemen, waardoor ik meer durfde te gaan eten en dus ook een hoger gewicht kreeg. Letterlijk kon ik weer meer ruimte innemen.

Tijdens mijn therapie realiseerde ik me ook dat een eetstoornis een doodlopende weg is. De weg die je aflegt om je ‘’doel’’ te bereiken, zorgt er alleen voor dat je zieker wordt. Uiteindelijk loop je tegen de muur en realiseer je dat alles een leugen is geweest. Wat een oplossing leek, heeft je problemen alleen maar groter gemaakt. Mijn eetstoornis beloofde me dat mijn leven ineens fantastisch en probleemloos zou zijn, maar het afvallen zorgde alleen maar voor meer problemen. Hoe eerder je beseft dat je een doodlopende weg bent ingelopen, hoe korter de weg terug. (Dus mocht je nu worstelen met eten en dit lezen: hoe eerder je hulp zoekt, hoe beter!)

Er is leven na een eetstoornis!

Mocht je op wat voor manier dan ook problemen hebben met eten: zoek alsjeblieft hulp! Het helpt al om er met iemand over te praten die je vertrouwd, zodat je niet in je eentje met een geheim hoeft rond te lopen. Ook als je denkt dat je een aansteller bent of niet dun genoeg om een eetstoornis te hebben; zoek alsjeblieft hulp! Het feit dat jij er last van hebt, is al ernstig genoeg om er met iemand over te gaan praten. Eetstoornissen komen in alle soorten en maten, je gewicht bepaalt niet de ernst van je eetstoornis.

Misschien ben je bang om je eetstoornis los te laten. Dat was ik ook. Ik kon me geen leven voorstellen zonder mijn eetstoornis. Wat moest ik dan met die tijd die ik normaal besteedde aan denken over eten? Naast afvallen en ongelukkig zijn, had ik geen andere hobby’s meer. Ook mijn vrienden zag ik niet meer buiten school, want daar had ik geen energie voor. Een eetstoornis verdooft je, waardoor je nauwelijks beseft hoe diep je werkelijk gezonken bent.

Herstellen van een eetstoornis is niet makkelijk, maar wel de enige optie als je echt gelukkig wilt worden. Na mijn creatieve therapie heb ik nog 2,5 jaar verschillende andere soorten therapie gevolgd, voordat ik echt het idee had dat ik hersteld was. Ik kan eigenlijk niet beschrijven hoe blij ik ben dat ik weer normaal kan eten, zonder mezelf schuldig te voelen of bang te zijn dat ik dik word. Het leven is zoveel leuker als je zelfvertrouwen niet hoeft af te laten hangen van hoeveel je hebt gegeten of welk getal de weegschaal aangeeft.

Ook daarna heb ik nog heel veel geleerd over lief zijn voor jezelf en jezelf accepteren zoals je bent. Als ik mijn moeder moet geloven, is dit een proces waar je levenslang aan zult moeten werken. Maar dat is niet erg, want met elk stukje acceptatie wordt het leven weer een stukje leuker en makkelijker.

Fijn dat je dit hele lange verhaal hebt gelezen. Ik vind het best lastig om zoiets persoonlijks op te schrijven, maar ik hoop dat ik er mensen mee kan helpen om begrip te kweken of de stap te zetten naar hulpverlening. Er zit nog zo’n stigma op psychische stoornissen en dat helpt helemaal niet om beter te worden. Als je er gewoon open over gepraat kan worden, maakt dat de schaamte een stuk minder.  Mocht je meer informatie willen over eetstoornissen, ik vind de site van Proud2BeMe heel fijn en informatief. 

2 reacties op “Er is leven na een eetstoornis

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *