Je bent nooit klaar

je bent nooit klaar

Ik dacht vroeger dat ik ‘klaar’ was zodra ik me gelukkig voelde. Zodra ik wist hoe ik tevreden moest zijn met mijn leven, zou ik alleen nog maar leuke dingen doen en alleen nog maar blij zijn. De eerste paar dagen dat ik me écht gelukkig voelde, werkte dat inderdaad zo. Ik zat op mijn roze wolk en niets kon me daar van afhalen. Maar daarna zakte dat geluksgevoel langzaam weg. Als je je gelukkig voelt, ben je namelijk niet klaar. Dan begint het pas.

Zoals mijn zus laatst zo mooi tegen me zei: ”er is geen one time fix. Het blijft iedere dag weer een uitdaging om goed naar jezelf te luisteren en de juiste keuzes te maken.” Daar slaat ze wat mij betreft de spijker op de kop! Het zou handig zijn als er een manier was waardoor je zonder moeite altijd vrolijk en energiek bleef, maar de waarheid is dat je hier elke dag weer voor moet kiezen. Als je elke dag de moeite doet om jezelf iets beter te leren kennen, zal je leven er alleen maar op vooruit gaan.

Elke dag heb je weer een nieuwe kans om jezelf aandachtig te bekijken en te bepalen wat je op dat moment nodig hebt. Elke dag ben je net een beetje anders, en heb je dus net iets anders nodig. Geef je jezelf dat of kies je ervoor om niet naar je gevoel te luisteren? Kies je voor een gezond broodje of een vette hap? Kies je voor stress of rust? Al die keuzes bepalen hoe je leven eruit gaat zien.

Weet je wie verantwoordelijk is voor het maken van die keuzes? Jij! Alleen jij kan voelen of iets bij je past en alleen jij kan de regie van je leven in handen nemen. Maar dan moet je dat natuurlijk wel doen. Zodra je de signalen van je lichaam gaat negeren, gaat het geheid een keer fout. Je emoties zijn belangrijke richtingaanwijzers. Als je er niet naar luistert, is het niet raar dat je verdwaald raakt.

Als ik me verdwaald en rot voel, dan wil ik altijd veel moeite doen om goed voor mezelf te zorgen. Aangezien ik me het liefste blij en vrolijk voel, wil ik veel moeite doen om dat weer te bereiken. Ik neem meer tijd voor mezelf en probeer uit te zoeken wat ik écht nodig heb. Zodra ik me dan weer beter voel, word ik snel overmoedig: dan besluit ik dat ik wel een keer mediteren kan overslaan, omdat ik me toch rustig genoeg voel. Of dat ik best een dag alleen maar junkfood kan eten, omdat het zo lekker is. Of dat ik geen pauzes meer in hoef te plannen, aangezien ik weer meer energie krijg.

Als je wat reserves hebt opgebouwd, dan kun je dat best een tijdje volhouden. Alleen uiteindelijk willen je gevoelens gehoord worden. Hoe langer ik mijn gevoelens negeer, hoe slechter het uiteindelijk met me gaat. Mijn gevoel is mijn richtingaanwijzer. Als ik daar niet naar luister, dan raak ik verdwaald. Dan raak ik vervreemd van mezelf.

Als er iets pijn doet, dan is het wel tegen je eigen natuur in gaan en je gevoelens negeren. Dus dat doe ik niet meer. In plaats daarvan luister ik naar mijn gevoelens. Ik geef ze aandacht, vereer ze en neem de boodschap die ze dragen serieus. Totdat de waan van de dag het overneemt en ik mijn eigen gevoel vergeet. Ik vlieg mezelf voorbij, totdat ik me weer realiseer dat dat niet is hoe ik wil leven. Ik wil voelen, niet vluchten. Dus dan kies ik weer voor mijn eigen gevoel.

Ik blijf in cirkeltjes gaan, maar de cirkeltjes worden steeds kleiner. Hoe vaker ik opmerk dat ik mezelf voorbij vlieg, hoe sneller ik weer terug kan naar mijn gevoel. Dit is een dagelijkse oefening. Een oefening die nooit klaar is. Fijn, vind ik dat. Anders zou het leven zo saai worden, toch?