Ten Year Challenge: Hoeveel kun je veranderen in tien jaar?

De Ten Year Challenge komt ineens overal voorbij. Ik doe ook mee, maar dan wel op mijn manier: met een flinke lading lessen over zelfliefde, kwetsbaarheid (er komen hele persoonlijke stukken uit mijn dagboek in voor) en eerlijkheid. Als ik je één ding mee mag geven: er kan zoveel veranderen in één jaar en al helemaal in tien jaar. Don’t give up hope! 

You know great things are coming when everything seems to be going wrong. Old energy is clearing out for new energy to enter. Be patient! ~ Idil Ahmen

Overleven zonder te leven

In 2009 was ik 15 jaar. Ik zat in de tweede klas van het VWO en was vooral bezig met overleven: ik worstelde met een eetstoornis en depressie. Dit was begonnen in 2007 en was inmiddels al over zijn hoogtepunt heen. Ik had weer een redelijk normaal eetpatroon en sloeg geen maaltijden over. In plaats daarvan had ik nog minimaal 1x per week een flinke eetbui, waarin ik alles at wat ik kon vinden. Daar schaamde ik me enorm voor: ik wilde niets liever dan het laten lijken alsof alles weer goed ging. Alleen echt goed ging het niet. Het ging al een stuk beter dan in 2008, maar vaak genoeg was de dagen doorkomen zonder te huilen al een hele opgave. Ik praatte hier nauwelijks over, ook weer vanwege de schaamte. Dat veroorzaakte weer nieuwe eetbuien en rotgevoelens, en zo zat ik lekker vast in een vicieuze cirkel. 

Hier een stukje uit mijn dagboek wat ik schreef in mei 2009:

‘Ik ben wanhopig en ik weet het niet meer. Er is een enorme onrust in mij en die onrust is zo groot dat ik het niet wegkrijg. Ik ben moe, verward en radeloos. Ik heb al vier dagen achter elkaar eetbuien en ik ben er zo klaar mee. Maar eigenlijk gaat het niet zozeer om eetbuien, maar om die onrust. Ik moet echt van mezelf gaan houden. Ik moet echt gaan leven, alleen hoe? Ik weet het niet en ik ben heel erg bang. Het zal allemaal wel goed komen, maar hoe? Ik ben zo moe en uitgeput. Wat ik nu doe, kost te veel energie. Ik luister niet naar mijn lichaam en daarvoor moet ik de prijs betalen.’

Een psycholoog kon mijn onrust niet wegnemen

Dit stukje was een omslagpunt. Ik besloot dat ik het niet langer alleen kon en ging opnieuw in therapie. Dit voelde in eerste instantie als falen. Waarom kon ik het niet gewoon zelf oplossen? Alleen tijdens de therapie leerde ik dat ik het alsnog allemaal zelf moest doen. Mijn psycholoog kon mijn onrust niet wegnemen, maar ze kon me wel helpen om het beter te begrijpen. Maar als ik zelf niet bereid was om eraan te werken, dan gebeurde er niets. Ik was niet zwak dat ik hulp zocht, ik was juist sterk omdat ik ervoor koos om mezelf de hulp te geven die ik nodig had.

Ik volgde cognitieve gedragstherapie, waarbij ik leerde hoeveel invloed je gedachten op je gedrag hadden. Dat was ontzettend leerzaam. Ook begon ik met het lezen van zelfhulpboeken, omdat ik het zo ontzettend interessant vond hoe gedachten mij konden beïnvloeden. Eén van de eerste boeken die ik las, was Eat Pray Love van Elizabeth Gilbert. Dit is nog steeds mijn favoriete zelfhulpboek, ook al is het meer een autobiografie dan een zelfhulpboek. Het boek leerde me dat ik zelf keuzes kon maken. Als er iets was in mijn leven waar ik niet tevreden mee was, dan kon ik zelf actie ondernemen om het te veranderen. Dus dat ging ik doen.

Deze vijf dingen hebben me enorm geholpen om van 2009 een fijn jaar te maken:

  1. Ik ging dingen doen omdat ze leuk waren, niet omdat ze me iets op zouden leveren. Zo kocht ik het boek ‘Wreck This Journal’. Zoals de naam al zegt, is het de bedoeling dat je dit boek op allerlei creatieve manieren kapot gaat maken. Zo heb ik het van een brug in het water laten vallen, over straat meegesleept, er koffie overheen gegooid en kauwgom in geplakt. Wat was dat heerlijk om te doen! Ik heb me hier middagen mee vermaakt en het hielp me ook om minder perfectionistisch te zijn. Gewoon doen, niet te veel nadenken. Plezier maken is de geweldige manier van goed voor jezelf zorgen!
  2. Ik ging keuzes maken omdat ík ze wilde maken, niet omdat ik ‘dacht dat het zo hoorde’. Zo kocht ik bijvoorbeeld een knalgele jas, omdat ik dat mooi vond. Het interesseerde me niet of het in de mode was, ik wilde het gewoon dragen. Ik voelde me fantastisch in die jas, alsof het een soort cape was die me superpowers gaf.
  3. Ik ging uit mijn comfort zone. Ik begon met hardlopen en volgde daarvoor een start-to-run schema. Zo leerde ik in 10 weken 5 km hard te lopen. Door mijn slechte eetpatroon en al het afvallen van de jaren daarvoor, had ik geen conditie en heel weinig spieren. Toen ik in oktober 2009 meedeed aan hardloopwedstrijd van 6km voelde ik me súper trots dat ik het had gehaald. Ik kon meer dan ik dacht!
  4. Ik nam mijn zelfontwikkeling serieus. Ik wist dat ik als ik mezelf beter leerde kennen, ik ook beter met mijn gevoelens om zou leren gaan. Dus las ik tientallen zelfhulpboeken en maakte ik al het huiswerk wat ik kreeg bij therapie. Ik was ervan overtuigd dat ik zou leren omgaan met mijn depressie als ik beter snapte hoe het menselijke brein werkte.
  5. Ik zocht steun bij vriendinnen. Toen ik naar de middelbare school ging, kende ik daar niemand. Ik vond het moeilijk om nieuwe vrienden te maken en voelde me veel alleen. De vrienden die ik op school had, lieten me vallen toen ik depressief werd en geen energie meer had om af te spreken. In 2009 voelde ik me wat beter en maakte ik nieuwe vriendinnen in mijn klas. Ik deed meer mijn best om deze vriendschap wel te onderhouden en ik durfde me ook kwetsbaarder op te stellen. Hierdoor voelde ik me minder alleen, en kon ik beter omgaan met mijn gevoelens. Het was zo fijn om er niet meer alleen voor te staan!

Het resultaat was dat ik mezelf begon te ontdekken op manieren die ik nog niet kende: ik ontdekte dat er ook dagen waren waarop ik wél blij kon zijn. Dat er ook weken waren waarop ik geen eetbuien hoefde te hebben. Dat er ook momenten waren waarop ik wel met mijn onrust om kon gaan. Het was een jaar van ontdekking en verbinding, met anderen en vooral met mezelf.

Aan het einde van 2009 voelde ik me zo enorm hoopvol over de toekomst. Ik was nog niet van mijn eetbuien af en ik voelde me ook nog vaak genoeg down, maar het was al 10x beter dan aan het begin van het jaar. Ik had nooit kunnen bedenken dat er in één jaar zoveel kon veranderen. Het contrast met 10 jaar later is echter minstens net zo groot: ik heb al jaren geen eetbuien meer gehad en ook mijn depressie is verleden tijd. Dat mijn leven zo mooi zou worden, had ik in 2009 nooit durven dromen.

In 2009 hoorde ik voor het eerst over radical self love: onvoorwaardelijk van jezelf houden. Dat leek me toen onmogelijk, maar inmiddels weet ik dat het écht mogelijk is om onvoorwaardelijk van jezelf te houden. Dat is het grootste cadeau wat ik mezelf ooit heb kunnen geven. ❤

Op Instagram vertel ik vaker persoonlijke dingen, via stories of via livesessie. Volg me daar om niets meer te missen! Heb jij ook de Ten Year Challenge gedaan? Laat het me weten!

Augustus 2009, op vakantie. Ik voelde me hier zo relaxt en ontspannen, en durfde enorm uit mijn comfort zone te gaan.